Çok sevmekten korkmuyorum, değmemesinden korkuyorum. Pişman olmaktan korkmuyorum, aptal yerine konmaktan korkuyorum.
size masum bir şekilde gelen insanlar ile dalga geçip sonrasında aşk edebiyatı yapıyorsunuz ya , komiksiniz şeref yoksunları.
Her cenazede ağladın. Ağladığın kendindin. Utanmadın mı tabutları bahane saymaya. Annen duysa çok üzülürdü öldüğüne be Ali.
Sevdiğim insanlarla bir yazlıkta kalıp gündüz deniz, kum, güneş eşliğinde vakit geçirip akşam hep beraber karpuz yerken yazlığın terasında okey oynamak istiyorum.
Birilerine kırgınken ya da sinirliyken en çok kendime zarar verdiğimi fark ettim. Yani herkes bir yerlerde devam ederken, her şey akıp giderken göğsünde koca bir alev topuyla yaşamak en çok kendine haksızlıkmış. Affedememek yorucu bir his.
